Іван Навуменка "Афрыка ў Мінску"


Канвеицый, заключаных паміж краінамі, наконт парадку абмену дробнай манеты і марак, відаць, не існуе, але парадак даўно ўсталяваўся, набыў трывалыя формы сам сабою. Я не раз бачыў, як паважныя, высокія англічане, рухавыя італьянцы з чорнымі вясёлымі вачыма, маўклівыя, задуменныя грэкі-гарнякі, металісты ці шафёры з самым сур'ёзным выглядам схіляліся над хлапчукамі, агрубелымі пальцамі перабіралі на іх далонях манеты і маркі, прапаноўваючы ўзамен свае, і абодва бакі з дапамогай двух-трох знаёмых слоў цудоўна дамаўляліся і разыходзіліся задаволеныя.
Замежныя машыны, асабліва калі яны чым-небудзь вызначаюцца, заўсёды акружаны гуртам цікаўных. На першым часе мне такі малюнак не падабаўся, гэта, мабыць, неяк абражала гонар: хіба мы самі такія бедныя, што дзівімся на чужое дабро. Пазней зразумеў памыпку: на машыны найбольш глядзелі, як глядзяць на іх на звычайнай выстаўцы: добрым захапляюцца, а з такога, чым не здзівіш, злёгку, бяскрыўдна пакепліваюць.
Турысты — іх абсалютная большасць — глядзяць на горад здзіўлена. Іх знаёмства з Мінскам пачынаецца з балкона ці з гасцінічнага ганка. Горад адкрываецца мяккімі лініямі вуліц і плошчаў, якія лашчаць вока, лёгкімі анфіладамі дамоў, дзе ўсё ажурна, празрыста, натхнёна. Горад, у якім я жыву, ветлівы — я гэта ведаю, ветлівы не толькі тварамі, вачыма людзей, але і ўсім, што ў ім ёсць, сваім агульным настроем, сваёй мелодыяй. Такі горад пабудаваны для жыцця. Яго шырокія вуліцы, утульная па дамашняму зеляніна дрэў, кветкі пасярод асфальту, спакойная, стрыманая ўзнёсласць кварталаў, якія не гнятуць душы сваёй каменнай масіўнасцю, прастор пераходаў і плошчаў, скверы, паркі — усё гэта, каб лягчэй дыхалася чалавеку, каб поўніліся яго грудзі добрымі, светлымі пачуццямі. Горад — помнік эпохі, яе песня, яе парыванне.
Я ведаю, што горад павінен выклікаць радасць, як выклікае яе прыгожы, адухоўлены твар дзяўчыны або поўная любві да жыцця мелодыя. I я раўніва гляджу на турыстаў: няўжо яны могуць быць хмурнымі, змрочнымі ў такім горадзе? Не, здаецца, я не памыляюся...
А наогул, іншы раз здараецца. Кожны, хто выходзіць з гасцініцы, першнаперш упіраецца позіркам у стары дом, у яго закураныя, перабінтаваныя цэментавымі замазкам сцены. Некаторыя адразу хапаюцца за фотаапараты. Дом за апошнія гады падрамантавалі, навесілі ацынкаваныя вадасцёкавыя трубы, новыя, бліскучыя, перакрылі дах, а яны ўсё адно хапаюцца...
Негры прыехалі ноччу, а выйшлі на балкон раніцай, калі горад толькі-толькі прачынаўся. Быў пачатак чэрвеня, у настоенай ранішняй цішыні востра пахла маладой зелянінай. Негры стаялі на балконе і глядзелі на горад. Іх было шасцёра, рослых, дужых, чорных людзей, апранутых ва ўсё белае. Толькі на нейкае імгненне яны акінулі позіркам стары дом і, не знайшоўшы ў ім нічога цікавага, прывабнага воку, разглядалі вуліцы і плошчы. Негры стаялі доўга, пакуль зусім не прачнуўся і не зашумеў горад. Потым яны зніклі ў дзвярах і выйшлі з гасцініцы: каля яе ганка тоўпіліся, як звычайна, хлапчукі.
Хлапчукі наперабой прапаноўвалі абмен маркамі і манетамі. Негры стаялі нерухома і моўчкі ўсміхаліся.
1 | 2 | 3

Меню



Пошук


 


Апошняе на форуме


Няма дадзеных


Наш гузік



код гузіка



Лічыльнікі