МЕНСК.BY Родны горад жыве тут! |
Іван Грамовіч "Мінскія поры года"
ПЕРШАЯ НАВАЛЬНЩА Вясна Хмара здаволілася ліць як з вядра і пацягнула на лес, за пасёлкі аўтамабільнага і трактарнага заводаў... Паказалася сонца. Над галавой высока-высока паплыў край навальнічнай хмары. Далей ад яго — сінь, чысцюткае неба... Горад, калі глядзець з гэтага паўднёвага месца, ад сонца, так памыўся дажджом, так пасвяжэў, што нібыта яго бачыш упершыню, быццам да яго з мора пад'язджаеш. Хутка полудзень. Паветра настоена водарам садоў. Цвітуць вішні, яблыні ў Лошыцы — калісьці прыгарадзе, а цяпер — горадзе. Кварталы сталіцы пашыраюцца, наступаюць на поле і ўжо акружылі луг, дзе Свіслач бяжыць ад цеплавой электрастанцыі. На кладку цераз рэчку ўзыходзяць двое. Ён і яна. Яна — у квяцістай лёгкай сукенцы; ён — зграбна падпяразаны, у форме рамесніка, з расшпіленым каўнерыкам. Яны ідуць адтуль, куды пасунулася з грымотамі хмара. Асцярожна, здаецца, каб не парушыць хараства ці то каб не скалануць кладкі, яны пераходзяць і спыняюцца. Ён азірнуўся. Тут, на зялёнай мураве, як на астраўку, няма ні душы. Толькі на ўзгорку, у Лошыцы, цвіце сад. Нейкі час ён і яна стаяць нерухома. Адзін насупраць другога. Позірк — у позірк, гэтак упарта. I рукі — рук не кранаюць. Кожны другога пытаецца, ці, бадай, моўчкі пранізвае. Яна хвалюецца. У вачах яе то іскры цвёрдай строгасці, то цеплыня светлай радасці, то пяшчота і ласка. I — то спалох, то смеласць. Ён — таксама хвалюецца. Ён сказаў усё, што мог сказаць. Глядзіць так, быццам у вачах яе бяздонне, куды хочацца рынуцца, але — ці хопіць адвагі? Уздыхнуў. Не, ён не спалохаўся, ён на момант сумеўся... ...Гэта — зялёная цявінка мятліцы ў роце ў дзяўчыны. Ідучы па сцежцы да рэчкі, яны збіралі кветкі. Яна, дурэючы, сарвала яе, мокрую пасля дажджу, паднесла да губ, заціснула моцна, ды так і забылася. Толькі вусны ўздрыгваюць. Трэба ж быць ёй, гэтай мятліцы! Здавалася, ён хоча штосьці сказаць, але рукі іх дакрануліся, і... раптам юнак прынік да дзявочых губ з гаркавата-сырой травінкай... Ужо далёка адкаціліся грымоты навальніцы. Тут сонцам заліты свет. Дыміцца раса на траве. Недзе на градах пракукарэкаў певень. Тэты прыгарадны галасісты фарсун, мабыць, абвяшчаў, што першая навальніца пранеслася над Мінскам. Плыве густы пах яблынь. Ён займае дыхание. Адчуваеш, што не хапае грудзей, дыхаеш, і ўсё роўна не надыхацца гэтым водарам з дажджу і кветак. Адчуваеш, як усё, што расцвіло, напаўняе цябе, і больш нічога на свеце не трэба. 1957 г. 1 | 2 | 3 | 4 |
МенюПошукАпошняе на форумеНяма дадзеных Наш гузік
Лічыльнікі |
