МЕНСК.BY Родны горад жыве тут! |
Іван Грамовіч "Мінскія поры года"
НЕСАРВАНЫ ЛІСТОК Восемь Вечарэла, а захад палаў халодным зарывам. На мароз. У парку студэнты працавалі з рыдлёўкамі... Штогод на пустках, там, дзе нядаўна чарнелі руіны, цяпер вырасталі новыя паркі, скверы, бульвары. I студэнтам — ды, бадай, кожнаму жыхару — хацелася мець сваё пасаджанае ў горадзе дрэўца. Вось дзеля таго і паявіліся над рэчкай ямкі то там, то сям... Скончыўшы работу, студэнты з песняю рушылі на праспект. I, здаецца, самотна глядзелі ўслед ім маладыя ліпы, пасаджаныя год таму назад. Як не сумаваць, калі дворнікі пад дрэўцамі на асфальце змяталі пажоўклае лісце. Яны зграбалі яго ў мяшкі — апалае, сухое, рыжае. Чыста ўсё прыбіралі тут, нібы пасля доўгай святочнай дэманстрацыі. А вецер зноў і зноў налятаў. Усе гэтыя хмурныя, асеннія дні ён трос, тармашыў дрэвы. Сарванае лісце спалохана ўсхоплівалася, віхор яго падымаў і нёс, Усё, здаецца, з парывістым надыходам лютай зімы маркотна замірала. Усё пусцела. Нішто не магло выстаяць перад паўночным ветрам і сцюжай. Але не! Вось на адной ліпцы, на самай верхавінцы, упарта затрымаўся лісток. Увесь пафарбаваны барвова-залацістым захадам, ён біўся, трапятаўся, як матылёк. Яго быццам трымалі. А ён хацеў адарвацца і ўсё імкнуўся паляцець з ветрам... Толькі дужая матчына рука дрэўца, аголенага, як сухастой, моцна трымала яго. Яно засынала не маркотна, а з гонарам за свой убор, незабыўны, зялёны, у якім так красавалася нядаўна на новым месцы. Ліпку бадзёрыла вясёлая песня студэнтаў; у ліпкі так шмат было мядовых сокаў на цвет да чаканага лета, што яна была дужэйшай за сіберны вецер. 1 | 2 | 3 | 4 |
МенюПошукАпошняе на форумеНяма дадзеных Наш гузік
Лічыльнікі |
