Антон Бялевіч "Камароўка"


— Бяда, пане,— скардзіцца абшарніку.— Усе барозны, грады перакапалі вашы лычатыя лясныя разбойнікі, ненажэрныя дзікі. Чорная ралля там, дзе пабывалі падлы шэрыя.
А пан гаворыць:
— Ты дурны ці дурным прыкідваешся? Табе ж выгада: араць не трэба. Мае дзікі ўзаралі тваё поле. Плаці мне за тое ворыва. Аштрафаваць гэтага хітруна!
I аштрафавалі! Заплаціў Сцяпан Батура пану за «ворыва» дзікоў...
Маленькая пчаліная пасека была ў Сцяпана Батуры. А мядзведзяў у пушчы было больш, чым вуллёў на той пасецы. Зацікавіліся пасекай мядзведзі. Зімою ў бярлогах яны адсыпаліся, а з вясны да восені рабілі вылазкі з пушчы на пчаліную пасеку.
Зноў пайшоў Сцяпан Батура да пана ў маёнтак.
Весела спаткаў яго пан.
— Няўжо зноў узаралі поле дзікі? — пытае.— Люблю акуратных людзей. Плаці за дзікавае ворыва! — смяецца вусаты абшарнік.
— Вам смешна, а ў мяне гора, пане,— гаворыць Сцяпан Батура.— Мядзведзі вашы вуллі крадуць, пчаліную пасеку рабуюць. Зладзюгі вашы мядзведзі!
— А ў цябе хіба і пчаліная пасека ёсць?! — нібыта здзівіўся пан.— Магнат! Чаму ж мне мёду не прынёс? Аддаў бы мне мёд, дык мядзведзі б не кралі вулляў. Няўжо да гэтага сваім мужыцкім розумам не дайшоў? Пакланіся маім гаспадарам пушчы ў лапы за тое, што цябе самога не ўкралі з твае хаты.
Горка было слухаць такое. Абурыўся, зазлаваў Сцяпан Батура.
— Буду страляць мядзведзяў! — заявіў цвёрда ён пану —У мяне стрэльба ёсць! У мяне шротмедзвяжатнік ёсць! Буду страляць!
А пан жоўты пракураны вус падкручвае, хітравата ўсміхаецца.
— Страляць ты не будзеш, Батура,— кажа пан.— Выстраліць табе нельга будзе.
— Чаму гэта нельга? ВыстралюГ
— 3 чаго?
— Са стрэльбы.
— 3 якой?
— Аз той, што ў мяне на сцяне вісіць. Пан разрагатаўся.
— Ты дурань ці дурнем прыкідваешся? — грукнуў кулаком па стале пан.— Стрэльба твая будзе вісець вось на гэтай сцяне. Забраць у гэтага разбойніка стрэльбу!
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6

Меню



Пошук


 


Апошняе на форуме


Няма дадзеных


Наш гузік



код гузіка



Лічыльнікі